http://www.henkblanken.nl/?p=1559 | 30-01-2012 08:55

Google holt de kranten uit. Arianna Huffington knipt en plakt de grootste nieuwssite en een persoonlijk vermogen bij elkaar. En tal van nog weer andere parasieten profiteren op internet van het werk van anderen. Wat je bijna zou vergeten is dat al die aggregatie zo oud is als de journalistiek zelf, schrijft David Skok op [...]

http://www.henkblanken.nl/?p=1556 | 28-01-2012 11:47

Hoe het gaat? Goed, dank je. Ja, ik werk weer, of nog steeds eigenlijk, en sinds een dag of wat denk ik ook weer hardop na, bloggend bedoel ik. Een half jaar niet gedaan. Omdat ik uit wilde vinden hoeveel de parkinson met mij doet, hoeveel er over blijft, en of dat genoeg is om [...]

http://www.henkblanken.nl/?p=1552 | 26-01-2012 08:58

John de Mol is de William Randolph Hearst van onze tijd. Wat de Amerikaanse persbaron, oprichter en eigenaar van kranten en tijdschriften, honderd jaar geleden deed, doet miljardair De Mol nu. Zijn televisieformats, van Big Brother tot The Winner Is,  spelen een vergelijkbare rol als destijds magazines en yellow press roddelbladen. Amusement, bedoel ik, is [...]

NU Uitgeven | 31-01-2011 08:55

Vanaf vandaag gaat deze blog verhuizen naar de plaats waar hij eigenlijk gewoon thuishoort: de website van InCT. We zullen deze blog nog wel in cyberspace laten bestaan als archief, maar alle nieuwe berichten zullen worden geplaatst op www.inct.nl. Een aantal recente berichten is inmiddels ook op die site in...

NU Uitgeven | 26-01-2011 12:20

Gisteren kreeg ik via een van onze redacteuren d etip om een gratis vook (wat?) te downloaden: "Reckless Road" over het maken van Appetite for Destruction van Guns 'n Roses. Gelijk gedaan natuurlijk (als zoiets gratis is, sta ik net als iedereen vooraan. Voor de liefhebbers, het kan alleen vandaag...

NU Uitgeven | 25-01-2011 09:06

Het is begin 2011 vrij rustig in uitgeefland. Behalve de laffe aanval van Roemeense hackers die onze website vorige week een dag lam wisten te leggen, gebeurt er weinig opzienbarends. In onze constante zoektocht naar nieuwtjes, lijken we ook niet verder te komen dan weer een lancering van een app...

NRC Handelsblad | 13-12-2010 07:55

Een straathond wordt in Uruzgan neergeschoten door een Nederlandse patrouille. Het zou een schokkend beeld kunnen zijn, mogelijk maanden later nog aanleiding tot Kamervragen. Maar om de betekenis van televisiebeelden te lezen is de context van de vertoning onontbeerlijk. In de documentaire Fokking Hell! (NOS) wordt het ineenzakken van de hond direct becommentarieerd door een officier, die uitlegt dat ook honden soms gebruikt worden voor bomaanslagen op ISAF-militairen. En dan is het ineens een adequate reactie geworden om raak te schieten. Fokking Hell! bestaat uit twee soorten beelden. Aan de ene kant zijn er de opnamen van amateurcamera’s en mobiele telefoons, gedraaid door Nederlandse militairen tijdens de missie in Uruzgan (2006-2010). Buiten de poorten van Kamp Holland was dat niet toegestaan en Defensie is altijd vrij zenuwachtig geweest bij de gedachte dat dit ruwe materiaal onvermijdelijk ooit ergens zou opduiken. NOS-verslaggever Peter ter Velde verzamelde de beelden in de loop de jaren dankzij zijn goede contacten met de jongens en meisjes in het veld. Hij monteerde ze met cameraman Eric Feijten en fotograaf Hans Stakelbeek tot een rauwe impressie. Maar Defensie wilde toch best meewerken, omdat de kans werd geboden het oncontroleerbare materiaal in de montage in te bedden in duidend en relativerend commentaar. Wat de film voortdurend authentiek maakt, is het feit dat de beelden spontaan tot stand kwamen en niet in eerste instantie bedoeld leken voor openbaarmaking. Er wordt veel gedold en gedaan alsof er tijdens een patrouille een televisiereportage gemaakt wordt, met melige stand-uppers en cross talks. „Waar zijn we hier aangeland?”, vraagt de gelegenheidscameraman aan een van zijn collega’s, vlak voor een huiszoeking. „In de Middeleeuwen”, luidt het ironische antwoord. We zien voor het eerst de onwennigheid van de militairen als ze een Afghaans huishouden overhoop moeten halen en hun trots als een hooiberg stapels automatische wapens blijkt te verbergen. Aan een waslijn is een kledingstuk zo opgehangen dat een douchescène kuis blijft. De graatmagere, vreugdeloos op tafel dansende meisjes in Kreta, waar de militairen twee dagen bij mogen komen, wijzen niet bepaald op een bacchanaal.
  Ook werd gisteravond het eerste deel uitgezonden van Dagboek van onze helden (National Geographic). Daarvoor kregen vijf militairen een cameraatje mee om zichzelf te filmen.  Maar er lijkt ook een echte crew bijdragen te hebben geleverd. Brave voorspelbaarheid en wenselijke observaties wijzen op een propagandafilm. De toon van de zelfreflectie lijkt soms bijna op die in  Boer zoekt vrouw. Deze beelden zijn al van nature embedded.

NRC Handelsblad | 10-12-2010 08:56

Zo tussen Sinterklaas en Kerst groeit bij mij altijd sterk de behoefte aan beelden uit andere culturen, bij voorkeur een beetje zonovergoten. Daarvoor kun je bij de televisie terecht op donderdagavond om half negen, op maar liefst twee of drie zenders tegelijk. Nederland 3 laat de correspondenten van Metropolis  (VPRO) dan bewegende ansichtkaarten versturen uit alle werelddelen, gisteren rond het thema van een gebroken hart. Tot vorige week konden we bij RTL5 meegenieten van de ontberingen van overlevers op een Maleisisch eiland in Expeditie Robinson. Recht daartegenover, en misschien juist daarom relatief onopgemerkt, plaatste Nederland 1 een ander competitief programma op exotische locaties.
De pelgrimscode (EO) is een afvalrace voor tien min of meer Bekende Nederlanders, die van Istanbul naar Jeruzalem reizen. Na een eliminatieproef moet er elke aflevering een naar huis. De vossenjacht, bestaande uit allerlei opdrachten, kent ook beloningen, in de vorm van aanwijzingen voor de vindplaats van een pelgrimsschat in de Heilige Stad. De hoofdprijs gaat uiteraard naar een goed doel. Al die spelletjes vis schoonmaken, kruisduiken, teksten in Grieks en Arabisch alfabet reproduceren of waterpijp roken, zijn minder interessant dan het decor en de religieuze subtekst die de EO voortdurend weet mee te verstoppen. Vooral sinds  de overgebleven pelgrims in Syrië zijn aangekomen, kijk je je ogen uit. Productiehuis Kanakna zette jaren geleden deze trend van reisspelletjes in met Peking Express, een lifttocht dwars door Siberië. Opnieuw is de productie van Kanakna imposant; de Nederlandstalige presentator in Syrië Kefah Allush vormt  een elegante verrassing. Leuk zijn, de formule getrouw, de interacties met de locale bevolking, die een door camera’s gevolgde groep nerveus strijdende buitenlanders best wil helpen om de vereiste kruiden op de markt te vinden. In Aleppo was de spannende opdracht om drie christenen van verschillende denominatie op straat te vinden en voor te geleiden. Dan helpt het dat een van de deelnemers, Esmaa Alariachi, vloeiend Arabisch spreekt. De deelnemers zijn deels van evangelische snit, zoals weerman Reinier van den Berg, maar het was een vondst om ook een moslima en boeddhist Lucia Rijker op pad te sturen langs kloosters, ruïnes en kruisvaardersburchten. Vorige week offerde Rijker zichzelf op voor Alariachi, omdat ze als bokser toch al genoeg had gewonnen in haar leven en het voor de beeldvorming goed vond dat een islamitisch rolmodel in de race bleef. Intussen doen wegens de hitte alle spelers aan gezichtsbedekking. Alariachi verloor gisteren, omdat ze vanwege de ramadan de hele dag niets gedronken had.

NRC Handelsblad | 09-12-2010 04:55

Arnoud Vermeer, aangekondigd als „beveiligingsexpert” van onder meer website GeenStijl, was in De wereld draait door (VARA) aan tafel genood om „een journalistieke demonstratie” te geven van een cyberaanval op MasterCard. Hij hoorde zelf niet bij de internetguerrillagroep Anonymous, maar hij wist wel hoe het in zijn werk ging. Je gaat naar een website die de aanval coördineert, downloadt een programmaatje en wacht op nadere bevelen. Als je die hebt ontvangen, kun je beginnen met „vuren”. Het bombardement van „onzindocumenten” legt de vijandige site volledig lam.
 Met de vinger aan de knop waarschuwde Vermeer nog wel even dat het strafbaar was. als hij die in zou drukken. Presentator Matthijs van Nieuwkerk stelde zijn gast gerust. Dit was louter voor een beter begrip en bovendien kon hem niets gebeuren, want er zat een oud-minister (Bert Koenders, PvdA) naast hem.
 En zo waren wij als kijkers rechtstreeks getuige van een moderne oorlogsdaad. Het zou volgens de uitvoerder geen probleem zijn om „een gemiddeld klein land” uit te schakelen. In een dronken bui had hij het met enkele vrienden wel eens gedaan met de technische universiteiten van Twente en Eindhoven. De bezwaren tegen zo’n uitzending liggen voor de hand, maar ik ben blij het eens met eigen ogen te hebben gezien. Het is verontrustend dat een kleine groep zo gemakkelijk sabotage kan plegen tegen een instelling die in zijn ogen iets verkeerd heeft gedaan. Maar het is ook een onprettige gedachte dat overheden zo gemakkelijk onwenselijke individuen of instanties kunnen dwarszitten, als nu met Julian Assange en WikiLeaks gebeurt.
  Dat is ook de inzet van de internetopstand die we dezer dagen meemaken. De NAVO schijnt al een forse afdeling te hebben die zich bezighoudt met oorlogsvoering (defensief, natuurlijk) op internet, maar is misschien minder goed voorbereid op een cyberburgeroorlog. Het gevaar komt in eerste instantie niet van de Chinezen of de Iraniërs, maar van hoog opgeleide jonge burgers uit de eigen lidstaten. Hun woede tegen een almachtige en controlerende overheid begint het belang van de documenten zelf te overstijgen. Gelukkig zien we ze nu ook op televisie, waar nerds als Alexander Klöpping en Brenno de Winter een gezicht geven aan de machtsstrijd. Keer op keer betogen ze dat het een misverstand is om te denken dat digitale informatie van bovenaf gecontroleerd kan worden, zoals staten dat van oudsher gewend waren.
Nieuwsuur laat de andere kant, met name Ronald Prins van het beveiligingsbedrijf Fox-IT, regelmatig aan het woord. Die noemde het gisteren „ontoelaatbaar” dat de overheid met de bestaande middelen geen gezag  heeft over het internet. En toch gebeurt het.

NRC Handelsblad | 08-12-2010 06:10

Sinds maandag zijn mijn televisieavonden weer een stukje vrolijker geworden, dankzij De allerslimste mens ter wereld, een dagelijkse reeks om de supercup van de meest succesvolle kandidaten in de Vlaamse kennisquiz. Er zijn veel redenen aan te wijzen waarom het Vlaamse origineel zo veel aanstekelijker is dan de alweer gestopte Nederlandse namaak. Belgen houden van quizzen en waarderen mensen die meer weten dan een ander. Iedereen doet mee, van charmezanger tot oud-premier. Presentator Erik van Looy is een droge en gevatte en op de juiste manier onopvallende gastheer.
De grootste troef  zijn de aanstekelijke verbale en fysieke spitsvondigheden. Ook in België deinst de publieke omroep niet meer terug voor platitudes en dubbelzinnigheden, maar het gebeurt verfijnder en discreter dan bij ons. Variaties op woorden als ‘chocoladehoer’ of ‘ontboezeming’ lijken zo minder flauw. Een van de succesvolle kandidaten in de eerste twee uitzendingen was televisiejournalist Martin Heylen. Nieuwsgierig geworden naar zijn werk, keek ik gisteren naar een aflevering van zijn serie God en klein Pierke (Één). Volgens de website van de VRT betekent „klein Pierke” zoiets als Jan en alleman, een verwijzing naar de documentaire portretten die Heylen eerder van gewone Vlamingen maakte. Nu praat hij met en over acht prominenten, van Kamagurka tot Van Rompuy. Gisteren doorbrak bij Heylen kardinaal Godfried Danneels een maandenlang stilzwijgen, na onthullingen over zijn doofpotstrategie rond seksueel misbruik door de Brugse bisschop Roger Vangheluwe. In België is de golf van onthullingen over rooms misbruik harder aangekomen dan hier. Er is meer en harder bewijs van betrokkenheid van de top en het land was langer vroom dan wij.  Vooral kardinaal Danneels was alom geliefd, in de woorden van Heylen „een monument van de moderne kerk dat na dertig jaar van zijn sokkel is gevallen.” De interviewer bekent het moeilijk te vinden om kritische vragen te stellen aan de man die ook hij bewonderde. In de beslotenheid van de abdij van Orval zet hij toch door. Danneels spreekt zalvend en ontwijkend. Alleen God kan vergeven, Vangheluwe was zijn vriend, voor wie hij bidt, een mens valt niet helemaal samen met zijn daden. Op een gegeven moment vindt de kardinaal het wel genoeg: „De enige taal om erover te spreken is de stilte.” Het is geen hard en onthullend gesprek geworden, daarvoor zijn beide mannen te voorzichtig en te respectvol. Naar journalistieke normen zou je zelfs van een mislukking kunnen spreken, maar op een rare manier neemt ook deze pudeur me voor hen in. Welke journalist durft nu een gesprek  met  een suspecte autoriteit te eindigen met de vraag: „Wat vond u eigenlijk van mij?”